Tijd voor verhalen
Victor en het baken van binnen
Verhalen vertellen begint met schrijven. Soms ontstaat een personage uit een recente herinnering aan een ijzige wind of een oude belofte, maar gaandeweg ontdek ik vaak dat het verhaal ook over mijzelf gaat — of over de processen die ik zie in de organisaties die ik begeleid. Subtiel verweef ik dan een thema dat ons allemaal raakt: de neiging om door te gaan op karakter, terwijl het fundament rammelt.
Het verhaal van Victor begon met een beeld van loyaliteit. Want soms begint iets te dagen zonder dat je het zo benoemt; een besef dat de ‘jas’ die je draagt niet meer past bij de storm waarin je staat.
Lees hier het volledige verhaal: “De Vuurtoren van Victor“
De lagen onder de trouw
Victor leeft een leven van plicht. Hij doet wat hoort, wat dertig jaar geleden is afgesproken en wat door de scheepvaart wordt gewaardeerd. En toch… halverwege die ijzeren trap, tussen de kou en de vermoeidheid, ontstaat een klein, maar radicaal idee: Wat als ik eerst voor mezelf zorg?.
Wat mij raakt in Victors verhaal is hoe fundamenteel die verandering is. Het gaat niet alleen over het aantrekken van een nieuwe jas of het eten van boerenkool. Het gaat over een verschuiving, een keuze, die niet aan de oppervlakte zit in planning of vaardigheden, maar op een diepere laag: wat hij zichzelf gunt.
Logische niveaus als kompas
Vanuit NLP gebruik ik de logische niveaus van Robert Dilts om dit soort persoonlijke en organisatorische verschuivingen zichtbaar te maken. Victors verhaal laat zien dat gedrag — het eindeloos de trap op blijven zwoegen — zelden op zichzelf staat. Onder dat gedrag ligt een diepe overtuiging over loyaliteit en plicht.
Pas wanneer er iets schuift in zijn identiteit — “ik ben iemand die pas een baken kan zijn als ik mijn eigen vuur voed” — voelt het als een echte innerlijke verschuiving. De niveaus van verandering laten zien:
- Je kunt je omgeving niet altijd veranderen (de storm blijft razen).
- Je kunt je gedrag aanpassen (de trap weer opgaan).
- Maar de echte kracht ontstaat pas als je overtuiging over zelfzorg verandert.
De verhouding tot jezelf
Verandering hoeft niet luidruchtig te zijn om een groot verschil te maken. In Victors verhaal is de beweging verfijnd: hij blijft de vuurtorenwachter, maar zijn innerlijke toestemming verandert zijn hele ervaring van de klim.
Daarin zit de kern van persoonlijke groei en duurzame organisatieontwikkeling: je verandert je omgeving niet, je verandert jouw verhouding tot jezelf. Wanneer je stopt met het ‘moeten’ vanuit een oude jas, ontstaat er ruimte voor een nieuwe koers.
Voel jij ook iets verschuiven? In een sparsessie onderzoek ik graag samen met jou wat er vanbinnen beweegt en welke ‘nieuwe jas’ er bij jou in de kast klaarligt.
Nieuwsgierig naar andere verhalen? Lees ook De nieuwe Burgt van Bob of De Zigeunerwagen van Sophie.
